Slimme successen
Collins maakte zijn autosportdebuut op zijn achttiende, nadat zijn ouders hem een Cooper hadden gekocht. Het keerpunt kwam toen hij John Wyer, teambaas van Aston Martin, ontmoette. Peter wist een testrit te regelen. Tijdens deze rit had hij dubbel geluk, want het HWM Formule 2-team was toevallig ook aanwezig. Aan het einde van de dag had Collins twee contracten op zak. Zijn F2-carrière verliep positief, hoewel niet bepaald glorieus. In de sportwagenracerij daarentegen zegevierde Peter. Twee jaar achter elkaar won hij de 24 uur van Le Mans in zijn klasse met een DB3S. Hij behaalde ook overwinningen in prestigieuze evenementen met Vanwall, Maserati en Mercedes. De topklasse van de autosport leverde echter geen resultaten op; na vier seizoenen was zijn enige hoogtepunt een enkele overwinning in een niet-kampioenschapsrace.
De gentleman
Toch overtuigden al zijn resultaten de grootste naam: Ferrari. Begin 1956 eindigde Collins als tweede en won hij in België en Frankrijk. Dit bracht hem aan de top van het klassement. Buiten de baan werd Peter zeer gewaardeerd door Enzo Ferrari. Zijn zoon Dino was dat jaar overleden en Collins, die zich had aangepast aan de Italiaanse levensstijl, werd als een familielid beschouwd. Tijdens de GRAND PRIX VAN ITALIË in 1956 kon een overwinning de titel veiligstellen. Na het pech van Juan Manuel Fangio werd deze mogelijkheid werkelijkheid. Toen kwam het onverwachte gebaar: Fangio was de nummer één coureur van Ferrari en Collins gaf zijn auto aan hem. Dit was toegestaan volgens de reglementen van destijds en de punten zouden gelijk verdeeld worden. De Argentijn eindigde als tweede en pakte zijn vierde titel. Bijna tot tranen toe geroerd prees hij Collins' sportiviteit, waarop de Brit opmerkte dat hij nog veel kansen voor zich had, aangezien hij pas 24 jaar oud was.
Thank you
In 1957 begonnen er interne rivaliteiten te ontstaan. Nieuwkomer Mike Hawthorn raakte goed bevriend met Peter, die inmiddels ook getrouwd was. De Britse coureurs kwamen overeen hun prijzengeld te delen. Teamgenoot Luigi Musso maakte geen deel uit van de afspraak. Hawthorn speelde een nog grotere rol in het veiligstellen van Collins' plaats in het team. Zijn positie was ernstig in gevaar geweest nadat Ferrari zijn playboy-levensstijl scherp had bekritiseerd. Het duel tussen het trio, hoewel competitief, kwam in 1958 ten einde. Musso overleed bij een raceongeluk in Frankrijk nadat hij tegen een boom was gevlogen. Peter won de volgende race in Groot-Brittannië, maar Ferrari werd geconfronteerd met een nieuwe tragedie. Collins verloor zondag de controle over zijn auto en vloog tegen een boom, amper een maand na Musso's lot. Hij overleed later die middag aan ernstige hoofdverwondingen. Uiteindelijk, aan het einde van het jaar, won Hawthorn het WERELDKAMIOENSCHAP en hij trekte zich, emotioneel gebroken, terug. Drie maanden later kwam hij om het leven bij een verkeersongeluk.
Het unieke gebaar van Peter Collins springt eruit in het felle, maar menselijke FORMULE 1-racen.
