Sneeuw en circuits
Van jongs af aan reed Gilles Villeneuve sneeuwscooters, waarmee hij de wereldtitel veroverde. Tegelijkertijd ontdekte hij een andere passie: autosport. De Canadees maakte al snel naam in de formuleklassen en de eerste sponsors hielpen hem door te groeien, een proces dat werd bezegeld tijdens de GRAND PRIX VAN TROIS-RIVIÈRES. Aan dit evenement namen F1-sterren als James Hunt deel. Gilles won en de Brit merkte hem op. Dit gaf Villeneuve de kans om zijn talent te tonen op het grote podium met McLaren tijdens de BRITSE GRAND PRIX van 1977. Hij was de snelste in de warm-up en, ondanks mechanische problemen, eindigde hij als elfde en werd hij uitgeroepen tot Coureur Van De Dag. Deze uitstekende prestatie trok de aandacht van Ferrari, die Villeneuve contracteerde voor de laatste twee races van het jaar.
Zou de carrière bekroond worden?
Toch werd zijn rijstijl, waarbij hij tot het uiterste ging en grote risico's nam, niet altijd beloond. In Japan, na een botsing met Ronnie Peterson, belandde zijn auto in het publiek. Twee mensen kwamen om het leven en tien raakten gewond. Ondanks felle kritiek bevestigde Enzo Ferrari zijn plaats in het team. Verdere slechte prestaties voedden het algemene wantrouwen. Aanvankelijke verbeteringen leidden echter tot een nieuw contract. Vervolgens, tijdens de eerste GRAND PRIX in Québec, Villeneuves thuisregio, won hij en vierde hij dat met bier op het podium – de enige coureur in de geschiedenis die dat tot nu toe heeft gedaan. 1979 was een succesvol jaar, maar hij greep naast het KAMPIOENSCHAP, dat naar zijn teamgenoot Jody Scheckter ging. De seizoenen 1980 en 1981 werden aanzienlijk gehinderd door de prestaties van de auto, hoewel dit hem er niet van weerhield om legendarische duels te leveren.
Merci
Het meest bekend is zijn gevecht met René Arnoux in Frankrijk, waar de twee laat remden, met elkaar in botsing kwamen en met meesterlijke klasse op de baan bleven. Villeneuve's overwinningen in Monaco en Spanje in 1981, met een mindere auto, toonden zijn talent aan. Helaas werd hier op 8 mei 1982 een einde aan gemaakt. Tijdens de kwalificatie voor de GRAND PRIX VAN BELGIË raakte Gilles zich met Jochen Mass, die langzaam reed. De Canadees botste tegen de March en de Ferrari werd de lucht in geworpen. Door de kinetische energie die vrijkwam, werd Villeneuve uit zijn auto geslingerd toen hij terug op de baan terechtkwam, verloor hij zijn helm en schoenen en liep ernstige verwondingen op. Hij landde tegen de vangrail, vertoonde geen teken van leven meer en bezweek later die dag aan de gevolgen van zijn ruggenmerg- en hersenletsel. De rouwende autosportwereld eerde hem als de coureur met het grootste talent, dat zijn menselijkheid het meest weerspiegelde. Hij veroverde de harten van de Tifosi, en daar leeft hij voort. Zijn zoon Jacques vervulde de droom om in 1997 kampioen te worden met Williams, en het Circuit de Montréal werd naar Gilles vernoemd. L'Aviatore, zoals hij werd genoemd vanwege zijn spectaculaire crashes in de lucht, blijft de coureur die de passie van de FORMULE 1 personifieert.
