De temperatuur stijgt
De omstandigheden op het circuit beïnvloeden de banden, maar in hoeverre beïnvloeden ze de coureurs? Naast de atmosferische omstandigheden werkt het chassis zelf als een warmtebron. De nabijheid van de motor en het racepak zorgen ervoor dat de coureur, wanneer de buitentemperatuur hoog oploopt, in een stoel zit met een temperatuur van 60°C. Singapore is het klassieke voorbeeld, hoewel de Arabische circuits ook aanzienlijke uitdagingen met zich meebrengen. Bahrein, in 2005, wordt beschouwd als de heetste FORMULE 1-race tot nu toe, met een officieel gemeten temperatuur van 42,6°C. Qatar 2023 werd een extreme race vanwege de extreme luchtvochtigheid. Coureurs moesten overgeven bij hoge snelheden of vielen bijna flauw, en medische hulp was nodig vanwege uitdroging. Eén race is echter legendarisch geworden, niet alleen vanwege de hitte, maar ook vanwege de (gebrekkige) organisatie: Dallas 1984, 40°C tussen het beton.
Geen zonnige rit
Het evenement, dat midden in de Texaanse zomer plaatsvond, kreeg al voor de eerste kilometer felle kritiek te verduren: het parcours was smal, de veiligheidsmaatregelen schoten tekort en er heerste een algemeen gevoel van wantrouwen. Het evenement vond bovendien plaats zonder homologatie. Tijdens de training crashte Martin Brundle, waarbij hij zijn benen brak en een betonblok losrukte. Verschillende deelnemers raakten betrokken bij incidenten, maar alleen hun auto's liepen schade op. Het asfalt was het grootste zwakke punt, in combinatie met het klimaat. Na slechts één ronde waren de speciaal geprepareerde kwalificatiebanden volledig versleten. Bovendien raakte het asfalt na verloop van tijd beschadigd, wat vertragingen veroorzaakte. Met name de warming-up op zondagochtend moest worden afgelast vanwege noodzakelijke reparaties. De ongebruikelijke start om 11:00 uur 's ochtends luidde een eliminatierace in. Door vermoeidheid maakten steeds meer coureurs fouten en met nog tien ronden te gaan was nog maar een derde van alle deelnemers in de race. Keke Rosberg won uiteindelijk, voor René Arnoux en Elio De Angelis.
Geschiedenis schrijven
Nigel Mansell, die hier zijn eerste poleposition behaalde, viel vlak voor de finish stil door een mechanisch probleem. Zijn vechtlust zette hem ertoe aan om uit te stappen en de auto te duwen, maar hij zakte een paar meter verderop in elkaar. Opmerkelijk was het incident met de Toleman van debutant Ayrton Senna. In ronde 47 raakte hij de muur en moest hij opgeven. Verbluft zei hij over de bocht: "Ik snap gewoon niet hoe ik dat heb kunnen doen. Ik nam de bocht niet anders dan voorheen. De muur moet verschoven zijn." Senna gaf zijn team opdracht de plek te onderzoeken. De muur was inderdaad verschoven! Zo uniek was de precisie van de toekomstige drievoudig WERELDKAMPIOEN. Uiteindelijk kende deze GRAND PRIX geen vervolg. Een gebrek aan financiële middelen en ontevredenheid over het circuit, dat na voortdurende achteruitgang aan een boycot was ontsnapt, betekende dat er geen toekomst meer was voor het evenement. Het werd afgelast voor 1985 en het faillissement van de organisatoren betekende het einde voor Dallas.
